گلی بود در بوستان ناشکفت

بزد سوز خویش اندران ساز خویش

که نوشین درختی برآمد به باغ

برافروخت مانند روشن چراغ

همان نرگسی در چمن نیم خفت

می لعل در جام ناخورده بود

نسفته دری دست ناکرده بود