همان نرگسی در چمن نیم خفت

که نوشین درختی برآمد به باغ

برافروخت مانند روشن چراغ

گلی بود در بوستان ناشکفت

می لعل در جام ناخورده بود

نسفته دری دست ناکرده بود

به امید آن کاید از صید شاه