وشق نیفه های شبستان فروز

که تقدیر آن کرد شاید که چند

فروزنده سنجاب و روباه لعل

همان کره اسبان نادیده نعل

چو خال شب افتاده بر روی روز

جز این مایه ها نیز بسیار گنج

که آید ضمیر از شمارش به رنج