چو خال شب افتاده بر روی روز

فروزنده سنجاب و روباه لعل

همان کره اسبان نادیده نعل

وشق نیفه های شبستان فروز

جز این مایه ها نیز بسیار گنج

که آید ضمیر از شمارش به رنج

در آن موینه چون نظر کرد شاه