خوش افتاد شه را که خوش بود جای

گله پیشرو کرد از اندازه بیش

به خشنودی آمد به ماوای خویش

در آن مرغزار خوش دل گشای

می ناب می خورد بر بانگ رود

فلک هر زمان می رساندش درود

چو سرمست گشت از گوارنده می