چو سرمست گشت از گوارنده می

خوش افتاد شه را که خوش بود جای

می ناب می خورد بر بانگ رود

فلک هر زمان می رساندش درود

گل از آب گلگون برآورد خوی

شد روسیان را بر خویش خواند

سزاوارتر جایگاهی نشاند