مرا بین که ده طوق بر غبغبست

گر او لختی از زر برآرد به دوش

دو لختی است زلفین من گرد گوش

گر او را یکی طوق بر مرکبست

گر او حقه ها دارد از لعل و در

مرا حقه ای خست از لعل پر

گر ایدون که یاقوت او کانیست