دهانم گرو بست با مشتری

سمن را ورق درنوردم ز شرم

شکر چاشنی گیر نوش منست

گهر حلقه در گوش گوش منست

گرو برد کو دارد انگشتری

جنابی که با گل خورم نوش باد

مرا یاد و گل را فراموش باد