جنابی که با گل خورم نوش باد

گهر حلقه در گوش گوش منست

دهانم گرو بست با مشتری

گرو برد کو دارد انگشتری

مرا یاد و گل را فراموش باد

یک افسون چشمم به بابل رسید

کزو آمد آن جادوئیها پدید