نخورده میی دید روشن گوار

زمانی چو نیشکرش می مزید

به بر در گرفت آن سمن سینه را

ز در مهر برداشت گنجینه را

یکی باغ در بسته پر سیب و نار

عقیقی نیازرده بر مهر خویش

نگینی به الماس ناگشته ریش