یکی باغ در بسته پر سیب و نار

به بر در گرفت آن سمن سینه را

ز در مهر برداشت گنجینه را

نخورده میی دید روشن گوار

عقیقی نیازرده بر مهر خویش

نگینی به الماس ناگشته ریش

نچیده گلی خار برچیده ای