نشست از بر خنگ صحرا نورد

حیات ابد را سزاوار شد

همان خنگ را شست و سیراب کرد

می ناب در نقره ناب کرد

همی داشت دیده بدان آب خورد

که تا چون شه آید به فرخنگی

بگوید که هان چشمه زندگی