که تا چون شه آید به فرخنگی

می ناب در نقره ناب کرد

نشست از بر خنگ صحرا نورد

همی داشت دیده بدان آب خورد

بگوید که هان چشمه زندگی

چو در چشمه یک چشم زد بنگرید

شد آن چشمه از چشم او ناپدید