نمودند حالت که از ما بسی

که کس را نکرد آسمان یاوری

ز بی راهی خود به راه آمدند

وز آن شهر نزدیک شاه آمدند

سوی کوه شد باز نامد کسی

نه هنگام رفتن درنگی نمود

نه امید باز آمدن نیز بود