چو زین بزمگه باز پرداختم

همه یک به یک دید و آمد به روم

دگر نوبت آن شد که بی راه و راه

روان کرد رایت چو خورشید و ماه

شکر ریز بزمی دگر ساختم

سخنهای بزمی درین نیم درج

بسی کردم از بکر اندیشه خرج