شکر ریز بزمی دگر ساختم

دگر نوبت آن شد که بی راه و راه

روان کرد رایت چو خورشید و ماه

چو زین بزمگه باز پرداختم

سخنهای بزمی درین نیم درج

بسی کردم از بکر اندیشه خرج

گر آن در که یک یک در او بسته ام