بدین عذر وا گفتم آن گفته باز

کجا پیش پیرای پیر کهن

غلط رانده بود از درستی سخن

غلط گفته را تازه کردم طراز

چو شد نیمه ای ز این بنا مهره بست

مرا نیمه عالم آمد به دست

دگر نیمه را گر بود روزگار