که رنجانم اندیشه خویش از آن

زبان اورانی که وقت شتاب

کلیچه ربودندی از آفتاب

حکیمان باریک بین بیش از آن

ز پیران زاهد بسی نیک مرد

که در شب دعائی توانند کرد

به پیغمبران نیز بودش پناه