فروماند سرگشته لختی بجای

خلق بود بیرون نهفتم ز شاه

خلق تر شدم چون درون یافت راه

شه از پاسخ مرد دستان سرای

از آن پس که خلقان او تازه کرد

به خلقش کرم بیش از اندازه کرد

ز گریه بپیچید و در گریه گفت