چه باید ز خون خلط پرداختن

از این بود پر بود پیشت عزیز

چو این مایه در تن نمی دانیش

به صورت زن زشت می خوانیش

بدین خلط و خون عاشقی ساختن

مریز آب خود را در این تیره خاک

کز این آب شد آدمی تابناک