غزاله شد از چشم چینی غزال

عتاب خود استاد ازاو دور داشت

دلش را بدان عشق معذور داشت

چو بگذشت ازین داستان یک دو سال

گل سرخ بر دامن خاک ریخت

سراینده بلبل ز بستان گریخت

فرو خورد خاک آن پری زاده را