چو چشم مرا چشمه نور کرد

فرس طرح کرده بسی شاه را

خجسته گلی خون من خورد او

بجز من نه کس در جهان مرد او

ز چشم منش چشم بد دور کرد

رباینده چرخ آنچنانش ربود

که گفتی که نابود هرگز نبود