که گفتی که نابود هرگز نبود

چو چشم مرا چشمه نور کرد

ز چشم منش چشم بد دور کرد

رباینده چرخ آنچنانش ربود

بخشنودیی کان مرا بود از او

چگویم خدا باد خشنود از او

مرا طالعی طرفه هست از سخن