من اول که اینجا رسیدم فراز

زنم بوسه این خاک درگاه را

چو شه گفت کاحوال خود باز گوی

بگویم که این آب چون شد به جوی

تهی دست بودم ز هر برگ و ساز

دلم را غم بی نوائی شکست

گرفتم ره نانوائی بدست