دل پادشا را به خود بیم کرد

سوی پادشه رفت و پنهان نشست

چو خالی شد از خاصگان انجمن

برو گرد پیدا تن خویشتن

بدو پادشاه شغل تسلیم کرد

به زنهار گفتش که کام تو چیست

فرستنده تو بدین جای کیست