تو با اینکه داری جهانی چنین

که با چون منی بر مینبار جور

من از تو به همت توانگرترم

که تو بیش خواری من اندک خورم

نه ای سیر دل هم ز خوانی چنین

مرا این یکی ژنده سالخورد

گرانستی ارنیستی گرم و سرد