زبانی چو شمشیر هندی گشاد

جهاندار گفتا بهانه مجوی

سخن هر چه پوشیده داری بگوی

جهاندیده هندو زمین بوسه داد

چو کرد آفرینی سزاوار شاه

بپرسیدش از کار گیتی پناه

که چون من ز خود رخت بیرون برم؟