به غفلت نشاید شد این راه را

خیالی بود آفرینش پذیر

هرانچ او ندارد در اندیشه جای

سوی آفریننده شد رهنمای

که ابر از تو پنهان کند ماه را

نشان بس بود کرده بر کردگار

چو اینجا رسیدی هم اینجا بدار