چو مردم بگرداند آیین و حال

که انگور از انگور گردد سیاه

وفا خصلت مادر آورد توست

مگر از سرشتی که بود از نخست

بگردد بر او سکه ملک و مال

ز خوی قدیمی نشاید گذشت

که نتوان به خوی دگر بازگشت