دو آفت بود شاهرا هم نفس

ز دانا نباید که باشد تهی

شه آن به که بر دانش آرد شتاب

نباید که بفریبدش خورد و خواب

که درویش را نیست آن دسترس

یک آفت ز طباخه چرب دست

که شه را کند چرب و شیرین پرست