ببخش و بخور بازمان اندکی

از افشاندن آب پر میشود

چنان خورتر و خشک این خورد گاه

که اندازه طبع داری نگاه

که بر جای خویشست ازین هر یکی

چو دادی و خوردی و ماندی بجای

جهان را توئی بهترین کدخدای