سمن بر بنفشه کمین کرده بود

که چون پرنیان بود در پرزاغ

ز نرگس تهی یافتم خواب را

ندیدم جوان سرو شاداب را

گل سرخ را زردی آزرده بود

از آن سکه رفته رفتم ز جای

فروماندم اندر سخن سست رای