فروماندم اندر سخن سست رای

سمن بر بنفشه کمین کرده بود

گل سرخ را زردی آزرده بود

از آن سکه رفته رفتم ز جای

نه پائی که خود را سبکرو کنم

نه دستی که نقش کهن نو کنم

خجل گشتم از روی بیرنگ خویش