چو بر پشته خاره سنگ آمدم

برو هر که آمد ز خود دست شست

درین ره که جز شکل موئی نداشت

فرود آمد هیچ روئی نداشت

ز بس تنگی ره به تنگ آمدم

ز آنسو که دیدم دلم پاره شد

خرد زان خطرناکی آواره شد