ز بس تنگی ره به تنگ آمدم

درین ره که جز شکل موئی نداشت

فرود آمد هیچ روئی نداشت

چو بر پشته خاره سنگ آمدم

ز آنسو که دیدم دلم پاره شد

خرد زان خطرناکی آواره شد

وزینسو ره پشته بی راغ بود