چو ریگ بیابان روان کرده گنج

در آن ره ز رفتن نیاسود هیچ

نمیکرد جز راه رفتن بسیچ

ز راه بیابان برون شد به رنج

رهش ریگ و اندوهش از ریگ بیش

تف آهش از دیگ بر دیگ بیش

همه راه دشمن ز دام و دده