ز راه بیابان برون شد به رنج

گذرگه طلب کرد بر دست راست

در آن ره ز رفتن نیاسود هیچ

نمیکرد جز راه رفتن بسیچ

چو ریگ بیابان روان کرده گنج

رهش ریگ و اندوهش از ریگ بیش

تف آهش از دیگ بر دیگ بیش