ولیکن چو بینی سرانجام کار

سرش خاک سم ستوران کند

بلی هر کسی از بهر ایوان خویش

ستونی کند بر ستودان خویش

برد بادش از هر سوئی چون غبار

که داند که شداد را پای و دست

به نعل ستور که خواهد شکست