به نعل ستور که خواهد شکست

ولیکن چو بینی سرانجام کار

برد بادش از هر سوئی چون غبار

که داند که شداد را پای و دست

غبار پراکنده را در مغاک

رها کن که هم خاک به جای خاک

از آن تن که بادش پراکنده کرد