از آن تن که بادش پراکنده کرد

به نعل ستور که خواهد شکست

غبار پراکنده را در مغاک

رها کن که هم خاک به جای خاک

نشانی نبینی جز این کوه زرد

تو نیز ای گشاینده قفل راز

بترس از چنین روز و با ما بساز