تو نیز ای گشاینده قفل راز

رها کن که هم خاک به جای خاک

از آن تن که بادش پراکنده کرد

نشانی نبینی جز این کوه زرد

بترس از چنین روز و با ما بساز

مباش ایمن ارزانکه آزاده ای

که آخر تو نیز آدمی زاده ای