همه راه او خود پر از گنج بود

به عمری درازست پرداخته

از آن گنجدان کان همه گنج داشت

نه خود برگرفت و نه کس را گذاشت

زر ده دهی سیم ده پنج بود

دگر باره سر در بیابان نهاد

برو بوم خود را همی کرد یاد