زر ده دهی سیم ده پنج بود

از آن گنجدان کان همه گنج داشت

نه خود برگرفت و نه کس را گذاشت

همه راه او خود پر از گنج بود

دگر باره سر در بیابان نهاد

برو بوم خود را همی کرد یاد

چو یک نیمه راه بیابان برید