چو سیفور شب قرمزی در نبشت

کزان گمرهی گشت یزدان شناس

ز درگاه خود شاه نیک اخترش

گسی کرد با خلعتی در خورش

درافتاد ناگاه ازین بام طشت

فروخفت شه با رقیبان راه

ز رنج ره آسود تا صبحگاه