ز رنج ره آسود تا صبحگاه

چو سیفور شب قرمزی در نبشت

درافتاد ناگاه ازین بام طشت

فروخفت شه با رقیبان راه

چو ریحان صبح از جهان بردمید

سر آهنگ فریاد دریا شنید

مگر طشت دوشینه کافتاده بود