مگر در هنرمندی و عاقلی

جهان دیدگان را شدم حق شناس

جهان آفرین را نمودم سپاس

نبردم به سر عمر در غافلی

زهر دانشی دفتری خوانده ام

چو مرگ آمد آنجا فرومانده ام

گشادم در هر ستمکاره ای