تن زهر خوارش چو شد دردمند

دو اسبه به پیش اجل رفت باز

شنیدم که زهری برآمیختند

نهانی دلش در گلو ریختند

به سوی سفر بزمه ای زد بلند

چنین گفت چون مدت آمد به سر

نشاید شدن مرگ را چاره گر