نشاید شدن مرگ را چاره گر

تن زهر خوارش چو شد دردمند

به سوی سفر بزمه ای زد بلند

چنین گفت چون مدت آمد به سر

در آن خواب کافسرده بالین بود

نشست یکایک به پائین بود

چو دیدند کان مرغ علوی خرام