که ایمن بود مرد بیدارهش

همی کار خود بایدت ساختن

از آن شب بسیچ سفر ساختم

دل از کار بیهوده پرداختم

ز غوغای این باد قندیل کش

به ار در خم می فرو شد خزم

چو می جامه ای را به خون می رزم