بر عدم خویش گوائی دهند

صفر کن این برج زطوق هلال

باز کن این پرده ز مشتی خیال

تا به تو اقرار خدائی دهند

غنچه کمر بسته که ما بنده ایم

گل همه تن جان که به تو زنده ایم

بی دیتست آنکه تو خونریزیش